Beetje bij beetje verliest Ons Va aan mobiliteit.  We krijgen nog weinig reactie.  En  toch zijn er momenten die aantonen dat hij ons nog kent.  Hij is duidelijk kwaad als we weg gaan, hij houdt je hand stevig vast en hij laat j niet gaan of, hij probeert iets te zeggen. 

 

Tegen moederkesdag vertelde ik hem dat ik een zwarte orchidee voor Ons Moe gekocht had en ik vroeg of ik die voor hem moest afgeven. Ineens kwam er een duidelijke “JA” uit.  🙂

Op 1 september wordt Ons Va ziek; hij heeft een longontsteking. Met een koffielepeltje proberen we hem wat vloeistof binnen te geven tot hij dinsdag voor het eerst weer wat kan drinken. We hebben geluk want het is die week een goed team in het rustoord en hij wordt echt goed verzorgd. We springen natuurlijk bij en geven hem fruitpapjes en yoghurtjes. Na een week beginnen we terug hoop te krijgen: de dokter stopt met antibiotica, aerosol en baxters.

 

 

Maandag 10 september.  Ons Va wordt terug apatisch en eet amper.  Hij heeft terug koorts.   Dinsdag wordt de behandeling met antibiotica terug opgestart.  Ons Moe gaat nu weer 2 a 3x per dag naar hem toe.  We proberen met fruitsap en yoghurtjes en puddingskes en smoothies en gemixte voeding om hem er weer bovenop te krijgen.  We durven nergens heen gaan of hem alleen laten.

 

 

20 september.  Ons Va doet zijn ogen open.  Ons Moe voedert hem nu 2x per dag uren lang lepeltje per lepeltje zodat hij terug wat aansterkt. 

22 september.  Ons Va eet voor het eerst terug iets dat niet gemixt is. 

23 september.  De antibiotica wordt gestopt. 

24 september.  Ons Va heeft terug iets verhoging maar eet verder wel goed. Na het eten is hij doodmoe.