Fredje is een Grote Alexander parkiet. Het mannetje heeft een zwarte snor en baard; het vrouwtje en de juvenielen hebben enkel rood aan de vleugels.

 

De Grote Alexander parkiet (Psittacula eupatria) is oorspronkelijk een exoot uit Kasjmir region van Zuid- en Zuidoost-Azië en, is verwant aan de kleinere halsbandparkiet.

 

Fredje is heel tam en werd in 2004 door mij geadopteerd.   Hij aanzag me als zijn partner en was een lieve vogel die mooi kusjes gaf en “schatteke” en “Fredjeuuu…” zei.  Toen hij 10 jaar was  begonnen de hormonen echter op te spelen en daarom zocht ik hem een vrouwtje.  Julietje was ook tam en leerde ook al snel praten.  Ik werd en bleef echter steeds een rivaal voor haar maar, Fredje was super blij met haar.   Na enkele jaren had het koppel zelfs een nestje met eitjes.  Die bleken echter niet bevrucht.

 

Op 27/08/2021 werd Fredje plots héél ziek.   Die nacht stierf Fredje; hij werd 17-18 jaar. Julietje bleef eenzaam achter en ik vond niet direct een tam 7-8 jarig mannetje voor haar.  Ze ging dan maar op 14/09 op “blind date” met een eenzaam mannetje in een volière van een tuinbouwschool.  De blind date werd echter een compleet fiasco en de volière was ook al geen succes.  Uiteindelijk belandde Julietje bij een ander mannetje en zit nu terug in een kooi zoals ze gewend was.   Julietje heeft vrouwen altijd als concurrent beschouwd en is nu heel aanhankelijk naar haar nieuwe baasje toe.  Hopelijk worden dit dan terug 2 gelukkige vogels en, een gelukkig baasje.  Bij mij laten Fredje en Julietje wel een leegte achter.

 

 

 

En toen werd de leegte plots een “nieuwe kinderkamer” !  Inca is een blauw voorhoofd amazone papegaai en werd met de hand groot gebracht.  Ze is 3-4 maanden oud op 1/10/2021. Alhoewel ik eerst voor een mannetjes papegaai ging, koos ik uiteindelijk toch voor een vrouwtje, Inca, omdat ze duidelijk meer in mij geïnteresseerd bleek dan het mannetje.  Inca leerde rustig aan haar nieuwe omgeving en Matti wennen.

 

De blauw voorhoofd amazone papegaai komt oorspronkelijk uit Brazilië maar Inca werd hier geboren bij een kweker uit Duffel.  

 

14/3.  Inca doet het héél goed. Ze leerde snel nootjes, appeltjes (liefst zuur), witloof, courgette, blauwe besjes en boontjes kennen.  Het liefst eet ze echter de pigmentjes in haar graan mengeling.  Als ze na zo een “pikantje” een zoentje geeft, tintelen je lippen wel 10 minuten lang.

 

Inca is leergierig en zegt alles na.  Enkele woorden onthoudt ze en herhaalt ze vaak.  Ze fluit als een bouwvakker, fluit  vlot een liedje , zegt “hallo”,  “Schatteke”, “Dag schattebolleke”, “Joehoe”, “kiekeboe”, “weg”, “jabbedabbedabbedoe”, “zotteke”, “zoeteke”,”koppeke krabben”, “lekker”, “zottekop”, “helaba”, “alle, kom hier kom”, “Dag bolleke”, “lieveke”, “ollekebolleke riebesol… ollekebolleknol”.  Inca zingt “Papegaaitje leef je nog hiejadeeja…poef!” en zegt, “Hey Google”.  Elke morgen brabbelt ze uren lang en na maanden zegt ze nu ook haar naam  en “Inca Tinca”.    Op Matti roept ze nu ook, en ze durft ook af en toe te blaffen  Ze imiteert ook lachen.  Soms zegt Inca plots iets en daarna vergeet ze het; zo zei ze onlangs plots “goedemorgen” en “wakker” en “Hey Google, lampen” …. en toen gingen de lichten uit….

 

Inca roept keihard op “MA…” zodra ik even buiten ga of als ze iets nodig heeft.  Ik heb geen idee waar ze dat opgepikt heeft.  Ze kruipt elke dag uit de kooi en komt dan direct naar me om een kusje te geven en me te krabbelen.  Eens ze in haar kooi zit, speelt ze met haar speeltjes maar, moet ze ook vaak gekrabbeld worden op haar kopje en een kusje krijgen op haar snaveltje of, op mijn vinger sabbelen.