Vandaag vond ik Ons Va terwijl hij probeerde van met zijn broekszak zijn neus af te kuisen.  Dat scheen erg moeilijk te gaan. ;o)  Eens hij een zakdoek had was hij duidelijk opgelucht.  Vandaag had hij een echte pamper aan, wel geen broekje maar tenminste volwaardig incontinentie-materiaal.  Gelukkig maar!  Hij brabbelde er constant op los en voelde zich duidelijk een stuk beter dan gisteren.  Hij heeft honderduit verteld over die van de kazerne en hoe hij allerlei dingen had moeten repareren.  Hij had duidelijk een goeie dag.  Toen ik hem vroeg of hij zich nu goed voelde met een echt broekje zei hij duidelijk “dat is vanzelfsprekend, ik ben ook graag proper.” Daaraan zie je dat hij toch nog veel meekrijgt.  Als hij minder gestresseerd is, praat hij ook veel duidelijker.

Vandaag heeft Ons Va de rest van de kersen met veel plezier binnen gespeeld en daarna nog een banaan. Bij het avondeten kon hij weer zelf eten en, ik heb weer extra confituur op zijn boterham gedaan.  Hij genoot zienderogen.  Toen ik hem vroeg of hij een zoetebekske was moest hij erg lachen en gaf hij toe dat “dat wel eens zo zou kunnen zijn.”  Vanmiddag had hij blijkbaar ook zelfstandig en heel goed gegeten: konijn met appelmoes. 

Na nog een potje Danone-kaas als dessert was Ons Va rustig en content.  Ik mocht ook druppeltjes in zijn ogen doen.  Ik heb ook nog een foto genomen.  Ik mocht er weer “een dikke kus voor Ons Moe” onder schrijven

een dikke kus voor Ons Moe